ΔΙΑ ΤΑ ΚΕΝΤΡΙΑ ΠΟΙΑ ΠΡΟΚΟΠΤΟΥΣΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΝ. ΚΕΦ. ΛΓ'

Όσα δένδρη μπολιάσης εις ομοίαν φύσιν γίνουνται ογληγορύτερα και κάμνουν καρπόν καλύτερον και βαστούσι καιρόν περισσότερον ήγουν την απιδίαν εις απιδίαν, μηλίαν εις μηλίαν, ροδακινέαν εις αμυγδαλίαν, ότι όλα αυτά έχουσι μίαν φύσιν, ήγουν κεράσα, δαμάσκηνα, μαράσκια, κορόμηλα, ήγουν μούσκλα, βερύκοκκα και άλλα παρόμοια. Μα πρόσεχε να μη κεντρώσης μίας λογής δένδρον, οπού να γίνεται τρανόν, εις άλλον δένδρον, οπού γίνεται μικρότερον, διατί βαστά ολίγον καιρόν και κάμνει και το καρπόν άσχημον πολλά και απρόκοπτον. Λόγου χάριν να κεντρώσης εις την ροδακινίαν οπού γίνεται μικρόν δένδρον την κερασίαν ή άλλο όμοιον, ότι έδωκές της ένα βαρύ φορτίον και δεν το δύνεται. Αλλά εις τα μεγάλα δένδρη κέντρωνε πάντα τα μικρότερα. Και πρώτον ας είναι το μπόλι, οπού θέλεις να κεντρίσης νέον, γερόν, καλόφλουδον και όχι ροζάρικον. Και μη το μπολιάσης εισέ κλάδον υψηλόν, αλλά σιμά εις την γην, διατί κάμνει τον καρπόν γλυκύτερον και υγιέστερον και είναι και σιγουρότερον να μη το χαλάσουν οι άνεμοι. Μάλιστα εις μεγάλον δένδρον δεν προκόπτει το μπόλι, μόνον κόψε το χαμηλά και, όταν απολύση βλαστάρια, εις αυτά βάνεις το B8r κέντρι και γίνεται θαυμασιότατα. Τινές δε βάνουσι το μπόλι ανάποδα, ήγουν την κορυφήν κάτω, και κοιτάζουν προς την γην τα όμματα και ούτω γίνεται το δένδρον παράξενον και καρπίζει μεν και αυτό με τον καιρόν του, αλλά ποτέ δεν υψώνεται, αλλά είναι καταγής πάντοτε.