S. 127 AL MOLTO ILLUSTRE, ET ECCELL. SIG. SIG. GIACOMO DE MEDICI, DOTTORDI MEDICINA ET FILOSOFIA MIO PATRONOS SERVAND.

Πολλοί νομίζουσιν ότι, οπόταν τις άνθρωπος γεννηθή εις πόλιν πολυάθρωπον και περίφημον από γονείς ευγενείς και επιφανείς, είναι άξιος να ευφημήται ο τοιούτος και να θαυμάζεται δια την της πατρίδος και συγγενείας αυτού περιφάνειαν. Αλλά σφάλλουσιν άμετρα οι τοιούτοι και αδιάκριτα κρίνουσιν, ότι η αρετή δεν κατάγεται εις τους κληρονόμους, καθώς και η κακία και φαύλη πολιτεία δεν υπάγει κατά διαδοχήν εις τους απογόνους, αλλά πας ένας εκ των ιδίων έργων, κατά τον δεσποτικόν λόγον, ή αισχυνθήσεται ή δοξασθήσεται. Όσον ουν είναι ο άνθρωπος από εναρέτους a2v και επιφανείς γονείς καταγόμενος, και τα έργα του να είναι ευτελή τε και άπρεπα, τόσον του πρέπει κατηγορία και καταφρόνησις. Και πάλιν το εναντίον. Όταν φυτρώση και ανατραφή εις μίαν χώραν ευτελεστάτην και άσημον από ποταπούς ανθρώπους ένα φυτόν ευγενέστατον και να γένη με την σπουδήν αυτού και πολλήν επιμέλειαν θαυμάσιος εις τας πράξεις και κατορθώματα και να προκόψη εις την αρετήν, τότε μάλλον πρέπει ο τοιούτος να ευφημήται υπό πάντων αξίως και λαμπρώς να εγκωμιάζεται, καθώς φαίνεται εμφανώς εις την ευγένειάν σου, Κύριε Ιάκωβε, ρήτορ εξοχώτατε και ιατρέ πάνσοφε, και σε θαυμάζουσιν άπαντες βλέποντες ότι από μίαν ποταπήν και ευτελή χώραν της Μαΐνης εβλάστησε τοιούτον φυτόν εστολισμένον με τόσας αρετάς και χαρίσματα.

Ταύτα ακούοντας και εγώ από τον θεοφιλέστατον a3r κυρ Παρθένιον, τον πρώην Ευρυσθένης επίσκοπον, και από άλλους πολλούς Λακεδαίμονας σε αγάπησα κατά Θεόν εξ όλης καρδίας μου και, με όλον οπού δεν σε είδα με τους αισθητούς οφθαλμούς, σε στοχάζομαι με τους νοερούς καθ' εκάστην και μετά σου διαλέγομαι. Όθεν εις μικρόν σημείον της ευλάβειας, οπού έχω προς την σην λογιότητα, ηθέλησα να της αφιερώσω ετούτο το μικρόν βιβλίον παρακαλώντας την να το ερευνήση ως έμπειρος και πρακτικότατος, να το διόρθωση, εάν έχη τίποτες σφάλμα, και να αναπλήρωση με την πολλήν πράξιν οπού έχει εις την ιατρικήν, όσα εγώ αφήκα άγραφα δια την ολίγην μου μάθησιν. Ότι εγώ ιατρός δεν είμαι, μόνον από τον Ματαιώλην και Κάστορα και άλλους σοφούς των ιταλών εμεταγλώττισα τας ερμηνείας αυτάς, οπού ετύπωσα εις κοινήν ωφέλειαν.

Δέξου τοιγαρούν, εξοχώτατε, το μικρόν τουτί δώρον του ταπεινού Αγαπίουa3v, ως ο της Περσίδος άναξ και Μακεδών Αλέξανδρος το κοίλαις χερσί Αροσφερόμενον παρά των γεηπόνων υδάτιον υπεδέξατο. Δέομαι και αντιβολώ τον Παντοδύναμον ανακτά του αξιώσαι ημάς συνομίλησαι εν τώδε τω βίω, όπως συνευφρανθώμεν τώ πνεύματι, εν δε τω μέλλοντι κληρονόμους ποιήσαι της αιωνίου μακαριότητος.

Δούλος αχρείος της σης λογιότητος
Αγάπιος Μοναχός
In Seculo Athanassio Lando Di Candia. S. 129