ΔΙΑ ΝΑ ΦΥΛΑΓΗΣ ΤΟΝ ΣΙΤΟΝ ΠΟΛΥΝ ΚΑΙΡΟΝ ΑΣΗΠΟΝ ΚΕΦ. ΣΤ'

Βάνε εις τον σωρόν φύλλα ελαίας ή του κολιάνδρου ή αψινθίες ή του αμαράντου, ήγουν του αειζώου. Όλα αυτά τα χορτάρια και μάλιστα το αγάλλοχον έχουσι χάριν να διαφυλάττουσι γερά και άβλαβα από κάθα λογής φθοράν τα γεννήματα. Και όταν ξηρανθούν αυτά τα φύλλα, ρίπτε τα και βάνε έτερα έγκαιρα.

Άλλο. Το κεχρί να βάνης ένα τρίτον εις κάθα γέννημα, το φυλάγει άβλαβον. Ή βράσον θάλασσαν με ολίγον λάδι και βρέξε μετ' αυτά το έδαφος, ήγουν την γην, οπού βάνεις τους καρπούς. Ομοίως και τους τοίχους τριγύρου.

Όμοιον. Εις κάθα δύο κι λά ή μουζούρια σιτάρι του βάνε μίαν λίτραν άλας καλά τριμμένον, ανακάτωνέ το εις όλον το σιτάρι. Το όμοιον κάμνει ο πήγανος και όλα τα άνθη οπού έχουσι κακήν μυρωδίαν, ωσάν είναι η χαμαίκτη, cioè ebulo, ότι ο βρώμος αυτών διώκει όλα τα ζωΰφια οπού φθείρουσι τους καρπούς. Αυτά τα άνθη φθείρουσι τους ψύλλους και κορέους, να τα βάνης εις το στρώμα ή να τα βράζης με σκίλλινον ξύδιν, ήγουν της ασκέλλας, και μετ' αυτό να αλείφης τα σανίδια. Έτι δε ασβέστην άσβηστον, να βάνης ένα μουζούρι εις τα εκατόν μουζούρια γέννημα, το φυλάγει θαυμασιότατα. Έτι δε η φάκλα. Τούτο είναι χόρτον, οπού το λέγουν φράγκικα τάσο μπαρπάσο, και κάμνει τα φύλλα του μακρά μίαν πιθαμήν και πλατέα μίαν παλάμην, τα οποία να βάνης εις το γέννημα το φυλάγουν άσηπον. S. 142