ΕΡΜΗΝΕΙΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑΙ ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΥΔΙΑΣΗ Ο ΟΙΝΟΣ. ΚΕΦ. ΝΒ'

Αμύγδαλα γλυκύα βάνε μέσα εις το κρασί να το φυλάγουν άβλαβον. Σταφίδας· έβγαλε πρώτον τα κόκκαλά τους, έπειτα τας βάλε μέσα και το φυλάγουσιν. Ή βρέξε εις τον μούστον άμμουδα, ήγουν εις το ήψιμα, και βάλε την εις το κρασί. Ή αλεύρι άσπρου ροβίου βάλε και του κάμνει πολλήν ωφέλειαν. Ή σπόρον του σέλινου με πίτερα κριθαρίου και δαφνόφυλλα και άθον του κλήματος αντάμα. Αυτά όλα με κοπανισμένον μαραθόσπορον βάλε εις τον οίνον και τον φυλάγουσιν άβλαβον. Ή ελλέβορον ρίξε μέσα, ήγουν σκάρφην, η οποία τον καθαρίζει και φυλάγει τον και όστις πίνει από το κρασίν εκείνο πουργάρει, ήγουν σκορπά την χολήν ο ελλέβορος. Κοπάνισον μαύρα ρεβύθια ψημένα εις τα ανθράκια, βάλε μέσα την σκόνην τους. Ή τριμιντίνα κάμνει το ίδιον και η στύψη. Γράψον απ’ έξω του αγγείου αυτά τα θεία λόγια: ΓΕΥΣΑΣΘΕ ΚΑΙ ΙΔΕΤΕ, ΟΤΙ ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ. Ή γράψε τα εις ένα μήλον και ρίξε το μέσα εις το κρασί να μη καταλυθή ποτέ του. Ή κάμε ένα στέφανον Dr μεγάλον με φλησκούνι, ήγουν γληχούνι, ή αρίγανην ζώσε το βουτσί ή πιθάρι να μη χαλάση το κρασί. Ή βάνε μέσα δαδία λιπαρά ή λινόσπορον ή αρτσίνην ή ρίζαν και σπόρον της αρτεμισίας, cioè artemisia, ή βάλε ρακί καλόν εισέ κάθε μίστατο κρασί μίαν ουγγίαν. Ή βάλε εισέ μίαν άμπολλα γυαλένιαν δύο λίτρες γιάργυρον και φράξε καλά και από πάνω την δέσε με χαρτί μεμβρανώδην, ήγουν ντέμπρινο, δια να μην εμπή μέσα το κρασί και κρέμασέ την εις την μέσην του S. 170 κρασίου, άφες την και καθώς πίνεις το κρασί τόσον κατέβαζε παρακάτω και τον γιάργυρον, ο οποίος με την πολλήν του ψυχρότητα φυλάγει τον οίνον θαυμασιότατα. Και τούτο ημπορείς να το κάμνης κάθα χρόνον, ότι είναι αληθέστατον. Ή πάλιν όταν βάνης τον οίνον εις το βουτσί, βράσε απ' εκείνο το κρασί δύο τρεις σίκλες εις ένα χάλκωμα με μίαν λίτραν άλας και πέντε κυδώνια και βράζε το πολλήν ώραν, ξάφριζέ το καλά. Έπειτα, όταν δεν κάμνη πλέον αφρόν, χύσε το μέσα εις το βουτσί ζεστόν και, αν λείπεται, απογέμωσέ το κρασί, φράξε το. Ή πάλιν μάζωξε κλαδία του ροσμαρίνου, ήγουν κορφές από δενδρολίβανον, να έχουσιν άνθη και βάλε εισέ κάθα αγγείον πεντέξι πιάσματα, ήγουν ένα μανδήλιον, και φράξε τον πόρον καλά να γένη ένα κρασί μυρωδάτο και εύμορφον να μη καταλυθή πώποτε.

Έτερον. Η στάκτη των οστρακοδερμάτων, ήγουν κοχύλων, Dv οστρειδίων και άλλων ομοίων να την βάλης εις τον οίνον δεν καταλύεται.

Έτερον αληθέστατον. Βάλε μέσα εις το βουτσί ή πιθάριν, οπού είναι το κρασί, τόσον λάδι έως να το σκεπάση καλά και τούτο το φυλάγει θαυμασιότατα. Έπειτα, αφού σωθή το κρασί, εβγάνεις πάλιν το λάδι ακέραιον και δεν ζημιώνεσαι τίποτας. Ομοίως, να καύσης καμπόσον άλας να το ρίξης μέσα, το διαφυλάττει και του κάμνει πολλήν ωφέλειαν.