ΚΑΡΥΔΙΑ. ΚΕΦ. ΡΚΑ'. (ΡΚΓ')

Τα καρύδια είναι θερμά και ξηρά. Όταν τα τρώγης με σύκα και πήγανον είναι αντιφάρμακα και εις το δάκαμα σκύλου να τα φάγης και να βάνης καμπόσα μασισμένα εις το δάκαμα. Η πράσινη φλούδα να την βάλης εις το μαγέρεμα σερβίρει ως δια πιπέρι. Άφου φάγης οψάριον, τρώγε ύστερα καμπόσα καρύδια ή κάνε τα αλιάδα, ήγουν στούπιζέ τα με το σκόρδον να τρώγης με το οψάριον, διατί εκ φύσεως το καρύδι διακόπτει και αφανίζει την βλάβην, οπού κάμνει το οψάριον, αμή, όστις φάγη πολλά, τον βλάπτουσιν εις τον λαιμόν έσωθεν, εις την γλώσσαν και εις τον λάρυγγα. Δίδουσιν δίψαν και πόνον εις την κεφαλήν, αμή τα χλωρά βλάπτουσιν ολιγότερον. Τα δε ξηρά τσάκιζε και βάνε τους καρπούς εις το ζεστόν νερόν να κάμνουν όλην την νύκτα και ξεφλούδιζε, τρώγε τα με μέλι ή ζάχαρη και τότε χάνουν την κακοσύνην τους και ζεσταίνουν τον στόμαχον. Τον χειμώνα ωφελούσι τους φλεγματώδεις και μελαγχολικούς, μόνον εάν δεν έχουσι στένωσιν. Όσον είναι ολίγου καιρού τα καρύδια, H6r τόσον βλάπτουσιν ολιγότερον, αμή να είναι μεγάλα και γερά να καθαρίζουνται εύκολα. Τα δε πολυκαιρισμένα εβγάνουσι λάδι περισσότερον. Να βάλης ένα καρύδι μέσα εις το πετεινόπουλον, μαγερεύεται ογλήγορα. Ομοίως και εις άλλο κρέας να το ρίψης εις το τσουκάλι μέσα, βράζει τάχιστα. Ο ίσκιος της καρέας είναι βλαβερός και όποιος κοιμηθή από κάτω πονεί η κεφαλή του και ασθενά. S. 217