ΤΑ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΚΛΑ. ΚΕΦ. ΡΚΘ'. (ΡΛΑ')

Είναι διάφορα είδη· κόκκινα, άσπρα, πράσινα βερντάτζες, άλλα μικρά και άλλα τρανύτερα και μέρος μεν εξ αυτών είναι στυπτικά, ήγουν όσα είναι ξυνά και ακάμωτα, τα δε γλυκά και ώριμα κινητικά. Πλην όλα είναι σχεδόν μίας φύσεως ψυχρά και υγρά. Καθαρίζουσι την χολήν, παύουσι την δίψαν του ασθενούς τα ξηρά και κινούσι την κοιλίαν δι’ αυτό τα κατασκευάζουν ελεττουάριον, ήγουν ρίπτουσι τα κόκκαλα και το ψαχνόν κοπανίζουν με πολυποδίου και σένας νερόν και καμπόσην άνεζην και ενώνουσιν όλα ταύτα και γίνεται ωσάν κυδωνάτο και το τρώγουν μετά το γεύμα και δείπνον απόσπαστον, διατί είναι και κινητικόν και εις την γεύσιν περισσά νόστιμον, αλλά και χλωρά να τρώγη τινάς τα μούσκλα από τα άλλα φαγία πρωτύτερα, τον κινούσιν, αμή ας διαλέγη πας ένας τα τρανύτερα και ωριμότερα να μην έχουσι σκώληκα. Ωφελούσι εκείνους οπού έχουσιν αίμα

πολύ και χολήν, τους δε ψυχρούς και γέροντας και φλεγματώδεις βλάπτουσι και, όστις τα φάγη, ας τρώγη ύστερα τίποτας αλατισμένον και ας πίνη κρασί εύμορφον. Τα δαμάσκηνα από τα άλλα όλα είναι καλύτερα και άβλαβα. Το κομμίδι, ήγουν η κολητσάνα του μούσκλου και δαμασκήνου, να πίνη τινάς με κρασί σκορπίζει την πέτραν της δυσουρίας.