ΤΑ ΒΕΡΥΚΟΚΚΑ. ΚΕΦ. ΡΚΗ'. (ΡΛ')

Είναι και αυτά διάφορα εις την γεύσιν και όρασιν, αμή τα χοντρύτερα και βαθέα κόκκινα είναι καλύτερα και, όσα είναι εις την γεύσιν γλυκύτερα, να είναι και ο απομέσα καρπός γλυκύς ωσάν το αμύγδαλον. Μερικά γίνουνται εις την Κρήτην μικρά, αμή τόσον γλυκά και νόστιμα, οπού δεν τα είδα εις άλλον κόσμον, και τα λέγομεν μεταξωτά, τα οποία S. 220 είναι ως το σιρόπιον εύνοστα. Όλα τα άνωθεν είναι ψυχρά, υγρά, κινητικά και ωφελούσιν, όσους έχουν χολήν και αίμα πολύ και δυνατόν στόμαχον, αμή, διατί φθείρουνται εις τον στόμαχον, όταν τα φάγης, τρώγε ύστερα τίποτας πράγμα, Η8νοπού να έχη άλας ή σπετσερικά ή κομμάτι τυρί παλαιόν, έπειτα πίε μίαν γεμάτην καλόν κρασί άδολον. Το λάδι, οπού γίνεται από τον καρπόν του βερύκοκκου, ωφελά να αλείφουν τες ζοχάδες θαυμασιότατα και εις πόνον των ωτίων και εις γλώσσης εμπόδιον.