How the text was made
The four gospels of Pallis’s 1910 New Testament, converted from page scans to a searchable text by optical character recognition (OCR). Status: October 2026.
Source
Η Νέα Διαθήκη κατά το Βατικανό χερόγραφο, μεταφρασμένη από τον Αλέξ. Πάλλη. Μέρος πρώτο, third and fourth thousand, Liverpool: The Liverpool Booksellers’ Co., 1910. The text was made from the digitised copy in the library of the University of Crete: 274 page scans, of which printed pages 1–255 hold the gospels. One leaf (pages 224–225, John 8:51–9:21) is missing from that copy.
The book is hard for standard OCR. It is set in an unaccented unicase Greek type with a lunate sigma (ϲ), the pages curve towards the spine, and the language is Pallis’s demotic with its own spelling. Tesseract’s stock Greek model got about one character in five wrong.
Steps
Page images. Each page was extracted from the PDF at 300 dpi, leaving out the library seal, which sits on the scans as a separate layer.
Clean-up. The paper tone was flattened, the page deskewed, enlarged to 450 dpi and binarised (Sauvola method).
Straightening and lines. The curl near the spine bends lines by up to a full line height. Each page was cut into narrow vertical strips, the shift between neighbouring strips measured, and the page remapped so that the lines run straight. It was then split into 8,123 single-line images.
Ground truth. In a browser-based review tool, lines were corrected by hand against their images, following fixed conventions (below). 946 lines were corrected this way.
Training. Tesseract 5’s best Greek model (tessdata_best ell) was fine-tuned on the corrected lines. This ran in four rounds: after each round the remaining lines were read again with the new model, which made the next corrections faster. The final model, v4, was trained on 754 lines.
Testing. Six whole pages (192 lines) were held back from training and used only to measure accuracy.
Encoding. The text was exported as TEI P5 XML, keeping every printed page and line, the running heads, paragraphs (from the first-line indent) and the gospel divisions. Each line records whether it was checked by hand or comes straight from the model.
Verse numbers. Pallis has only his own section numbers and chapter numbers. To add verse numbers, his text was aligned with the verses of Codex Vaticanus (GA 03), the manuscript he translated, using the INTF/NTVMR transcription. A dynamic-programming alignment combines word similarity, verse length and punctuation, with each chapter anchored at Pallis’s chapter number. On a hand-made test set (Mark 1–2), 87% of verse starts are placed exactly.
Accuracy
0.32%character errors of the final model on the held-back pages
~22%character errors of Tesseract’s stock Greek model
946lines checked by hand (913 in the gospel text)
3,710verse numbers placed
In practice about three characters in a thousand are wrong in the unchecked lines, most often confusions of similar letters, punctuation and numbers. Faint or damaged pages fare worse. In the reader, View → Mark unchecked OCR lines shows which lines have not been checked.
Transcription conventions
The text follows the print and is not normalised. The print has no accents or breathings, so none are added; a printed diaeresis (ϊ, ϋ) is kept. The lunate sigma is written σ inside a word and ς at its end. Letter case follows letter size in the unicase type, so capitals appear only where the print has taller letters. Quotation marks are “ ”, elision is ’ (κι’ ο), and line-end hyphens are kept in the line view.
Tools
Python (OpenCV, scikit-image, SciPy, lxml, RapidFuzz), Tesseract 5 with tesstrain, and a small review web app written for the project. The work was done with the help of Claude, an AI model by Anthropic.
The GA 03 transcription is by the Institut für Neutestamentliche Textforschung, Münster (NTVMR), licensed CC BY 4.0. Pallis’s translation (1910) is in the public domain.
Πώς δημιουργήθηκε το κείμενο
Τα τέσσερα ευαγγέλια της Νέας Διαθήκης του Πάλλη (1910), μετατρεμμένα από σαρώσεις σελίδων σε κείμενο με δυνατότητα αναζήτησης μέσω οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων (OCR). Κατάσταση: Οκτώβριος 2026.
Πηγή
Η Νέα Διαθήκη κατά το Βατικανό χερόγραφο, μεταφρασμένη από τον Αλέξ. Πάλλη. Μέρος πρώτο, τρίτη και τέταρτη χιλιάδα, Λίβερπουλ: The Liverpool Booksellers’ Co., 1910. Το κείμενο προέρχεται από το ψηφιοποιημένο αντίτυπο της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Κρήτης: 274 σαρώσεις σελίδων, από τις οποίες οι τυπωμένες σελίδες 1–255 περιέχουν τα ευαγγέλια. Από το αντίτυπο λείπει ένα φύλλο (σελ. 224–225, Ιωάννης 8:51–9:21).
Το βιβλίο είναι δύσκολο για το συνηθισμένο OCR. Είναι στοιχειοθετημένο με άτονα ελληνικά στοιχεία ενιαίου ύψους με μηνοειδές σίγμα (ϲ), οι σελίδες καμπυλώνουν προς τη ράχη, και η γλώσσα είναι η δημοτική του Πάλλη με τη δική του ορθογραφία. Το έτοιμο ελληνικό μοντέλο του Tesseract διάβαζε λάθος περίπου έναν χαρακτήρα στους πέντε.
Στάδια
Εικόνες σελίδων. Κάθε σελίδα εξήχθη από το PDF σε 300 dpi, χωρίς τη σφραγίδα της βιβλιοθήκης, που βρίσκεται στις σαρώσεις ως ξεχωριστό στρώμα.
Καθαρισμός. Ο τόνος του χαρτιού εξομαλύνθηκε, η κλίση της σελίδας διορθώθηκε, η εικόνα μεγεθύνθηκε σε 450 dpi και μετατράπηκε σε ασπρόμαυρη (μέθοδος Sauvola).
Ίσιωμα και γραμμές. Η καμπύλωση κοντά στη ράχη λυγίζει τις γραμμές έως και ένα ολόκληρο ύψος γραμμής. Κάθε σελίδα χωρίστηκε σε στενές κάθετες λωρίδες, μετρήθηκε η μετατόπιση ανάμεσα σε γειτονικές λωρίδες, και η σελίδα αναδιατάχθηκε ώστε οι γραμμές να είναι ευθείες. Έπειτα χωρίστηκε σε 8.123 εικόνες μεμονωμένων γραμμών.
Κείμενο αναφοράς. Σε ένα εργαλείο ελέγχου μέσα στον φυλλομετρητή, γραμμές διορθώθηκαν με το χέρι πάνω στην εικόνα τους, με σταθερούς κανόνες μεταγραφής (βλ. παρακάτω). Έτσι διορθώθηκαν 946 γραμμές.
Εκπαίδευση. Το καλύτερο ελληνικό μοντέλο του Tesseract 5 (tessdata_best ell) εκπαιδεύτηκε περαιτέρω στις διορθωμένες γραμμές. Αυτό έγινε σε τέσσερις γύρους: μετά από κάθε γύρο οι υπόλοιπες γραμμές διαβάστηκαν ξανά με το νέο μοντέλο, κάτι που επιτάχυνε τις επόμενες διορθώσεις. Το τελικό μοντέλο, v4, εκπαιδεύτηκε σε 754 γραμμές.
Έλεγχος. Έξι ολόκληρες σελίδες (192 γραμμές) κρατήθηκαν έξω από την εκπαίδευση και χρησιμοποιήθηκαν μόνο για τη μέτρηση της ακρίβειας.
Κωδικοποίηση. Το κείμενο εξήχθη σε XML κατά TEI P5, διατηρώντας κάθε τυπωμένη σελίδα και γραμμή, τις κεφαλίδες, τις παραγράφους (από την εσοχή της πρώτης γραμμής) και τη διαίρεση σε ευαγγέλια. Για κάθε γραμμή σημειώνεται αν ελέγχθηκε με το χέρι ή προέρχεται απευθείας από το μοντέλο.
Αριθμοί στίχων. Ο Πάλλης έχει μόνο δικούς του αριθμούς ενοτήτων και αριθμούς κεφαλαίων. Για να προστεθούν αριθμοί στίχων, το κείμενό του στοιχίστηκε με τους στίχους του Βατικανού κώδικα (GA 03), του χειρογράφου που μετέφρασε, με βάση τη μεταγραφή του INTF/NTVMR. Μια στοίχιση δυναμικού προγραμματισμού συνδυάζει ομοιότητα λέξεων, μήκος στίχων και στίξη, και κάθε κεφάλαιο αγκυρώνεται στον αριθμό κεφαλαίου του Πάλλη. Σε ένα χειροποίητο σύνολο ελέγχου (Μάρκος 1–2) το 87% των αρχών στίχων τοποθετείται ακριβώς.
Ακρίβεια
0,32%λάθη χαρακτήρων του τελικού μοντέλου στις σελίδες ελέγχου
~22%λάθη χαρακτήρων του έτοιμου ελληνικού μοντέλου του Tesseract
946γραμμές ελεγμένες με το χέρι (913 στο κείμενο των ευαγγελίων)
3.710αριθμοί στίχων
Στην πράξη περίπου τρεις χαρακτήρες στους χίλιους είναι λάθος στις ανέλεγκτες γραμμές, συνήθως σε παρόμοια γράμματα, στίξη και αριθμούς. Οι αχνές ή φθαρμένες σελίδες έχουν περισσότερα λάθη. Στο κείμενο, η επιλογή View → Mark unchecked OCR lines δείχνει ποιες γραμμές δεν έχουν ελεγχθεί.
Κανόνες μεταγραφής
Το κείμενο ακολουθεί το έντυπο και δεν κανονικοποιείται. Το έντυπο δεν έχει τόνους ούτε πνεύματα, οπότε δεν προστίθενται· τα τυπωμένα διαλυτικά (ϊ, ϋ) διατηρούνται. Το μηνοειδές σίγμα γράφεται σ μέσα στη λέξη και ς στο τέλος της. Τα κεφαλαία ακολουθούν το μέγεθος των γραμμάτων στα στοιχεία ενιαίου ύψους, άρα εμφανίζονται μόνο όπου το έντυπο έχει ψηλότερα γράμματα. Τα εισαγωγικά είναι “ ”, η έκθλιψη ’ (κι’ ο), και τα ενωτικά στο τέλος της γραμμής διατηρούνται στην προβολή γραμμών.
Εργαλεία
Python (OpenCV, scikit-image, SciPy, lxml, RapidFuzz), Tesseract 5 με tesstrain, και μια μικρή διαδικτυακή εφαρμογή ελέγχου γραμμένη για το έργο. Η εργασία έγινε με τη βοήθεια του Claude, μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης της Anthropic.
Η μεταγραφή του GA 03 είναι του Institut für Neutestamentliche Textforschung, Münster (NTVMR), με άδεια CC BY 4.0. Η μετάφραση του Πάλλη (1910) είναι κοινό κτήμα.