ΠΩΣ ΑΝΑΧΥΝΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ. ΚΕΦ. Η'

Ποτέ μην αναχύνης, όταν είναι η γη βρεμένη, ότι όσοι Α3ν βώλοι απομείνουν ογροί άνωθεν της γηςδεν καρπίζουν αυτόν τον χρόνον. Ει δε και γυρίση άνω κάτω να μείνη η S. 143 υγρά μερά υποκάτω μένει τρεις χρόνους άκαρπος. Ούτε όταν είναι πολλά ξηρόν το χωράφιον, ότι δεν προκύπτει ουδέ τότε το ανάχυμα, μόνον όταν είναι καμπόση απάλα δια να λύουσιν οι βώλοι να λεπτύνωνται. Και σταύρωνε πάντα τα αυλάκια, ήγουν όταν αναχύσης του μάκρου, δευτέρωνε δίπλα του πλάτου, ότι όσον το αναχύσης καλύτερα, τόσον σου δίδει καρπόν περισσότερον και εξόχως, όταν είναι παχύ το χωράφιον, ότι αυτό θέλει βαθύ και πυκνόν ανάχυμα, ότι η παχέα γη, όταν δεν την δουλεύης καλά δεν καρπίζει, αμή, όταν την ψύχη η ψύχρα και την καίγη ο ήλιος, τότε μάλλον γίνεται εύκαρπος. Και ανάχυνέ την πριν του χειμώνος και όχι ποτέ υστερώτερα. Ειδέ και είναι αχαμνά χώματα, ανάχυνε τον Αύγουστον ή τες πρώτες του Σεπτεμβρίου και μη την αναχύνης βαθέα ως την καλήν, αλλά ολίγον τίποτας. Όταν δε είναι εις το χωράφιον καλαμία, καίγε την πρώτον, ότι ωσάν να το εκόπριζες του έρχεται. Και εάν το αναχύσης με την καλαμίαν, του δίδεις μεγάλην ζημίαν, αμή αν του δώσης στίαν καίγεις τα κακά χορτάρια και παχαίνει και η γη, διατί ψήνεται και γίνεται εύκαρπος.