ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΡΥΓΑΣ ΤΗΝ ΑΜΠΕΛΟΝ. ΚΕΦ. ΙΓ'

Όταν τρύγησης περισσά πρώϊμα, πριν να φθάσουν καλά τα σταφύλια, ωφελάς το αμπέλιον, διατί το εξεφόρτωσες και καρπίζει τον άλλον χρόνον καλύτερα· αμή εις το κρασί ζημιώνεσαι, διατί γίνεται λεπτόν, αχαμνόν και ολιγοβάσταγον. Ει δε πάλιν και αργήσης να το τρύγησης, βλάπτεις αυτό το αμπέλιον, διατί στέκεται φορτωμένον και ασθενά ως το ζώον, όταν δεν το ξεφορτώσης ογλήγορα. Και ου μόνον αυτόν τον κίνδυνον έχεις, αλλά και από χαλάζιν φοβάσαι και ψύχραν και κρύσταλλον. Λοιπόν αφού ωριμάσουν τα σταφύλια, ας κάμνουν μόνον έξι ημέρας εις την άμπελον και τότε τα κόπτε, ήγουν όταν ίδης και φαίνεται μαύρον το κόκκαλον, Α5ν οπού είναι μέσα εις την ρόγαν. Ει δε και είναι ακόμη το τσίκουδον πράσινον μη τρύγησης. Ή πάλιν σφίξε την ρόγα και, εάν πηδήση μοναχόν το κόκκαλον, είναι το σταφύλι ώριμον, ει δε και έβγη κολλημένη κομμάτι σάρκα της ρόγας εις το κόκκαλον, ακόμη δεν έφθασεν. Και όταν τρυγάς, εάν θέλης να γένη καλόν το κρασί, πάτει τα άσπρα σταφύλια ξέχωρα από τα μαύρα. Ομοίως και τα πρώϊμα από τα όψιμα. Μάλιστα, αν είναι βολετόν, μη τα φύτευσης αντάμα μαύρα και άσπρα, αλλά όσον ημπορέσης ξέχωρα, διατί έχει ένα με S. 146 το άλλο πάθος και πόλεμον και δεν προκύπτουν ποσώς ενούμενα. Αφού δε τρύγησης και περάσουν κάμποσες ημέρες, σκάψε το αμπέλιον να αραιωθή η γη από τα πατήματα των τρυγητάδων δια να φθάνη το νερόν της βροχής εις τας ρίζας των κλημάτων και να ξηρανθουν και τα χορτάρια γλήγορα. Το δε πατητήριον, ήγουν τον ληνόν, άνοιγε πρωτύτερα του τρύγου ημέρας είκοσι δια να πάρη αέρα να ξεθυμάνη. Και τότε το ράντισε με μικρόν αγίασμα.