ΠΟΤΕ ΤΑ ΔΕΝΔΡΗ ΦΥΤΕΥΟΝΤΑΙ. ΚΕΦ. ΙΘ'

Το φθινόπωρον προκόπτουν καλύτερα και μάλιστα εις τους ανύδρους τόπους, διατί ποτίζονται όλον τον χειμώνα και πιάνουσι. Φύτευε λοιπόν με τες πρώτες βροχές από τες ζ' του Νεομβρίου έως τας κ' του Δεκεμβρίου. Ει δε και δεν προφθάσης τότες εξ ανάγκης φύτευσε και την άνοιξιν και πότιζε τα πολλάκις. Αμή δεν προκόπτουσι τόσον ωσάν εκείνα οπού φύτευσης το φθινόπωρον. Και άκουσον την αιτίαν να πιστωθής την αλήθειαν. Η φύσις δεν δύνεται να κάμνη εις ένα καιρόν δύο εναντία πράγματα, αλλά πότε μεν το ένα, πότε δε το έτερον. Την άνοιξιν γουν θρέφει η φύσις τα άνω μέρη του δένδρου και κάμνει τους βλαστούς, τα άνθη και γίνονται οι καρποί. Αμή οι ρίζες τότε ποσώς δεν αυξάνουσι. Δια τούτο δεν φυτεύουσι τότε, αλλά κεντρώνουσι. Βν Το δε φθινόπωρον πάλιν γί νεται όλον το εναντίον και τα μεν υψηλά μέρη των δένδρων ασθενούσι και ρίπτουν τα φύλλα τους, αι δε ρίζες υπό της φύσεως θρέφονται· δια τούτο πρέπει να φυτεύωμεν τότε, όταν βοηθά η φύσις να γίνωνται, και την άνοιξιν να κεντρώνωμεν. Ήξευρε δε και τούτο ότι, όταν φυτεύης δένδρον, κάμνει χρεία να είναι το φεγγάρι υποκάτω της γης και ότι, εάν το φυτεύσης, όταν αυξάνη η σελήνη, ήγουν γέμωσιν, αυξαίνει ογλήγορα. Ει δε και φυτεύσης το λίγωσιν, γίνεται ευφορώτερον, ήγουν καρπερόν και ισχυρότερον.