ΠΕΡΙ ΡΟΔΑΚΙΝΙΑΣ. ΚΕΦ. ΚΑ'

Αυτή αγαπά τόπον νοτερόν και βαρικόν. Ει δε και είναι ξηρός, πότιζε την πολλάκις. Και όταν έχη πολλά ροδάκινα κόπτε τα περισσά, άφηνε ολίγα να γένουν χοντρά και άβλαβα και καλύτερα ως άνωθεν. Όταν θέλης να γένουν καλές ροδακινίες, εύρε μεγάλα ροδάκινα απ' εκείνα οπού δεν ξεκολλά η σάρκα από το κόκκαλον και, όταν τα τρώγης, άφες τριγύρου του κοκκάλου καμπόση σάρκα, μη το φάγης όλον, και ούτω το φύτευσε παρευθύς να γένη δένδρον Β2ν μεγάλο και καλότατον. Αλλ' επειδή εκ φύσεως όλες οι ροδακινές είναι αχαμνές και ολιγόχρονες, κάλλιον είναι να την κεντρώνης εις δαμασκηνέαν ή αμυγδάλην, οπού πιάνει βέβαια, και τότε βαστά πολλούς χρόνους. Ει δε και θέλεις να κάμης κόκκινα και εύμορφα ροδάκινα, τα οποία περσικά ονομάζουσιν, όταν φάγης τον καρπόν, βάλε το κόκκαλον να κάμη εις την γην μίαν εβδομάδα και τότε το άνοιξε ολίγον από την κορυφήν, βάλε του μέσα εις το κόκκαλον κιννάβαριν και πάλιν φύτευσέ το να φυτρώση· και τότε όσους καρπούς κάμη γίνουνται κόκκινοι. Τούτο εδοκιμάσαμεν, αμή θαρρώ S. 152 πως, εάν βάλης και άλλην βαφήν μέσα εις τον καρπόν ως άνωθεν, κατά την βαφήν εκείνην θέλουν γένη και τα ροδάκινα.