ΔΙΑ ΝΑ ΓΕΝΗ ΤΟ ΔΕΝΔΡΟΝ ΚΑΡΠΙΜΟΝ. ΚΕΦ. ΚΗ'

Κάμε ένα στεφέλι μολυβένιον και ζώσε τον δένδρον ένα Β5ν ποδάρι από την γην ψηλότερα έως τον καιρόν του άνθους. Και τότε το έβγαλε και πάλιν υστέρα, αφού άνθηση, του βάλε τον στέφανον. Τούτο του βοηθά πολλά να μη ρίχνη τον καρπόν του. Ή κάμε του τον στέφανον οπού είπομεν από φοίνικα αρσενικόν, ήγουν βαγίαν, και τόσην ενέργειαν έχει και αυτό καθώς και το σίδηρον. Το όμοιον κάμνει και η φάκλα, την οποίαν εις άλλους τόπους ονομάζουσι κόκλαστον (cioè tassobarbasso). Τούτο κάμνει αστάχυ μεγάλο μίαν οργίαν σχεδόν και έχει σπειρία τριγύρου ωσάν πιπέρι. Βουτούσιν αυτό εις την λάσπην του λαδίου και άπτει ως το δαδί. Μετ' αυτό ζώνουσι τα δένδρα και καρπίζουν καλά και κρατούσι και τον καρπόν απάνω τους. Πλην γίνωσκε και τούτο, ότι η καριά αγαπά το ραβδί εκ φύσεως και, όσον την ραβδίσης δυνατά τον ένα χρόνον, τόσον καρπίζει καλύτερα τον ερχόμενον και, αν την μαζώξης με το χέρι, κάμνει τον άλλον χρόνον ολιγότερα. Η δε ελαία θέλει όλον το εναντίον· ήγουν εάν την μαζώξης χεροπιαστά να μη τσακίσης τα βλαστάρια της, κάμνει καρπόν και τον άλλον χρόνον. Ει δε ραβδίσης την, κόπτεις τους ροδαμούς και δεν καρπίζει το ερχόμενον έτος.

S. 156