S. 165 ΝΑ ΚΑΜΗΣ TON ΟΙΝΟΝ ΕΥΩΔΕΣΤΑΤΟΝ ΚΕΦ. ΜΣΤ'

Αλλά και χωρίς να μυρίζη το κρασί, εάν θέλης να το κάμης να ευωδιάζη ως το μόσχον, μάζωξε άνθος πολύ από τα αγριοστάφυλα, οπού είναι εις τους βάτους και τράφους, και φύλαξέ το εις ένα σακκούλι και βάλε τα άνθη εκείνα μέσα εις το βουτσί, όταν βάνης τον νέον οίνον. Ή, αν είναι και παλαιόν κρασί και βάλης τα, κάμνουσι την αυτήν ενέργειαν. Άλλοι τα βάνουν εις το πατητήρι και βράζουν με το κρασί. Το όμοιον κάμνει και το χόρτον του Αγίου Ιωάννου, οπού μαζώνουσι τη κδ' Ιουνίου και το λέγουσι σκλαρέα φράγκικα, να το κάμης δεματάκια να το βάλης εις το βουτσί. Άλλοι μαζώνουσι το άνθος αυτού του χόρτου και το ξηραίνουν εις τον ίσκιον και, όταν βράζη το κρασί, το βάνουν μέσα εις ένα σακκούλι λινόν εις το οποίον δένουσι μίαν πέτραν δια να βαρύνη να υπάγη εις την μέσην του κρασίου και φράσσουν καλά το βουτσί να μην εβγαίνη η ευωδία και μετά δέκα C5v ημέρας το εβγάνουν και μένει εις τον οίνον η μυρωδία του. Το όμοιον κάμνει να το ξηράνης εις τον ίσκιον. Έπειτα γέμωσε ένα σακκούλι λινόν, όσον να χωρή εις τον πόρον του βουτσού, και με τον σπάγον και μίαν πέτραν το κατέβασε εις την μέσην του οίνου ως άνωθεν. Και πάσαν ημέραν το έβγανε, στίφε το μέσα εις το κρασίν, ήγουν αποσφώνιαζέ το, και πάλιν βάνε το έως δέκα ημέρας. Και τότε φράξε καλά τον πόρον και ρίξε τα άνθη, ότι δεν κάμνει χρεία να τα αφήσης μέσα, ότι επήρεν ο οίνος την ευωδίαν τους άπασαν.