S. 190 ΠΕΡΙ ΜΕΛΙΤΟΣ ΚΑΙ ΜΟΥΣΤΟΥ. ΚΕΦ. ΞΖ'.
Το μέλι είναι θερμόν και κινητικόν, ζεσταίνει τον στόμαχον, μάλιστα των γερόντων, αμή τους νέους βλάπτει F2r και τους χολερικούς, όταν είναι ωμόν, και γεννά εις τα έντερα άνεμον και πληθαίνει την χολήν. Όταν είναι ψημένον και καλά ξαφρισμένον να μην έχη τίποτας μέσα του, ωφελά τους ψυχρούς να το τρώγουν τον χειμώνα, ότι καθαρίζει το στήθος, κινά το ούρος και θρέφει την σάρκα, αμή, όστις το τρώγει περισσά, βλάπτεται. Και τρώγε αντάμα με άλλο φαγί ξυνικόν ή με ροδοζάχαρην.
ΜΟΥΣΤΟΣ
Ο μούστος, ήγουν το ψημένον κρασίν, είναι κακοχώνευτον και μη τον τρώγης μοναχόν έξω να τον βάλης να αρτύσης χυλόν ή άλλο φαγί παρόμοιον. Εκείνος, οπού γένη από άσπρον κρασίν, είναι λεπτότερος και απαλαίνει πλέον τον στόμαχον και κινά την κοιλίαν καλύτερα. Πρήσκει την σπλήναν, κάμνει πάθος εις το συκώτι, όθεν όσοι εχούσιν οπιλατζιόν μη τον πίνουσι.