ΠΕΡΙ ΕΛΑΙΟΥ. ΚΕΦ. ΞΗ'

Το λάδι είναι θερμόν και κινητικόν και αντιφάρμακον να το πίνη όστις φάγη μανιτάρια ή άλλα βλαβερά πράγματα. Φθείρει τους σκώληκας, παχαίνει και δίδει δύναμιν και, απλώς ειπείν, κάθα καλόν κάμνει εις τον εσθίοντα και καμίαν κακοσύνην δεν έχει, μόνον κόπτει την όρεξιν εκείνου, οπού το πολυτρώγει, και δεν τρώγει πολύ φαγί, διατί χορταίνει με F2v το πάχος του ελαίου. Το αγγουρόλαδον είναι πλέον λεπτότερον και δεν βλάπτει τον λαιμόν και εις τες αλοιφές και έμπλαστρα χρησιμότερον. Τούτο το κράζουν ομφάκιον. Το αμυγδαλόλαδο και σαμόλαδο και τα επίλοιπα έχουσι την αυτήν δύναμιν, αμή ολιγότερον, μόνον εις τα ιατρικά ενεργούσιν αυτά περισσότερον, καθένα κατά την ουσίαν και φύσιν του, και μάλιστα το δαφνόλαδον, οπού ιατρεύει πόνους και πάθη διάφορα αλειφόμενον. S. 191