ΦΑΚΗ. ΚΕΦ. ΠΖ'. (ΠΘ')

Η φακή βλάβει τους μελαγχολικούς, αφανίζει το σπέρμα και παύει της σαρκός το σκάνδαλον δι’ αυτό την τρώγουσιν όσοι ποθούσι την σωφροσύνην, αμή οι ύπανδροι μη την τρώγουσι, διατί βλάπτει την όρασιν και τα εντόσθια. Πρήσκει, εμποδίζει το ούρος, τα καταμήνια, βλάπτει τα νεύρα, την κεφαλήν και τον φλέγμονα. Όταν την μαγερεύσης με σεύκλα, ήγουν λιανολάχανον, ή με σπανάκι ή βάρσαμον ή να βάνης καμπόσον μέλι, βλάπτει ολιγότερον. Η άσπρη είναι καλύτερη και όποια βράζει ογλήγορα και, όταν θέλης να την αγοράσης, βάνε ολίγην εις το νερόν και έβγαλέ την και αν στιγνώξη πάραυτα, είναι καλόβραστη, αμή Gr η κακή δεν στεγνώνει και μαυρίζει και το νερόν οπού την έβρεξες. Γίνωσκε δε και τούτο ακριβώς, ότι το έξω μέρος είναι κινητικόν και το από μέσα στυπτικόν. Λοιπόν όταν την βράσης ολίγον και να την φάγης πριχού μαγερευθή καλά, κινά την κοιλίαν, ει δε και την πολύ βράσης, σφίγγει πολλά. Ομοίως και τα κράμβια, εάν τα πολυβράσης, στύπτουσι, τα δε ολιγόβραστα είναι ευκοίλια. Η φακή ωφελά τους φλεγματώδεις, αμή μόνον τον χειμώνα ας την τρώγουσιν όταν είναι ψύχρα.