ΤΡΑΧΟΝ. ΚΕΦ. ϞΔ'. (ϞΣT')

Τούτο το χορτάριον δεν ήτον τον παλαιόν καιρόν δι’ αυτό δεν το έγραψεν ο Διοσκουρίδης ούτε άλλος ιατρός παλαιός, αμή τώρα ολίγους χρόνους ευρέθηκε τεχνηέντως από ένα κηπουρόν πολλά πρακτικόν εις την τέχνην ταύτην και έμπειρον, όστις έβαλε μέσα εις ένα κίτρον λινόσπορον και το έχωσεν εις την γην όθεν εφύτρωσε τοίουτον χορτάριον αρωματικόν και ωραιότατον, οπού δεν έφαγα ποτέ μου καλύτερον εις το Άγιον Όρος και το έτρωγα εις την σαλάτα G3v καθ' εκάστην τους έξι μήνες, οπού είναι χλωρά τα κλω νάριά του, αμή τον χειμώνα ξηραίνεται και μένουν αι ρίζες από τες οποίες παίρνει, όστις θέλει να το έχη εις τον κήπον του, ότι σπόρον δεν κάμνει ολότελα. Είναι ορεκτικόν πολλά εις την γεύσιν και νόστιμον τόσον, οπού αρτεί με την ουσίαν του και τα άλλα χορτάρια, ήγουν αντίδια και μαρούλια, τα οποία είναι ψυχρά και με την θερμότητα του τραχού ιατρεύονται. Δίδει άνεσιν πολλήν του στομάχου και βοήθειαν, διατί είναι S. 203 ευώδες και καλοχώνευτον. Αυξάνει το σπέρμα, δίδει της κεφαλής πολλήν ωφέλειαν, διατί κόπτει τα φλέγματα, ιατρεύει τα γούλη και τα οδόντια από πάσαν ασθένειαν να το βράζης με άσπρον κρασί να τα πλύνης, όταν είναι ζεστόν. Ακόμη και εις το φόβον πανούκλας να τρώγης από τούτο, δεν σου εγγίζει το κακόν ολότελα και, απλώς ειπείν, καθένα ωφελά οπού να είναι ψύχρας κράσεως και φλεγματώδης και όλους τους γέροντας, αμή οι νέοι, οπού έχουν βράσιν πολλήν εις τον στόμαχον, ας το τρώγουν αντάμα με ψυχρά χορτάρια, διατί μοναχόν βλάπτει το συκώτι με την πολλήν του θερμότητα και μάλιστα το θέρος. Τινές βάνουσι τον λινόσπορον εις το γλυκοκρόμμυδον και το χώνουν εις την γην και φυτρώνει το τραχόν καθώς φαίνεται εις το ιατροσοφείον, αμή εγώ μου φαίνεται καλύτερα εισέ κίτρον ή κιτρολέμονον.