ΠΕΡΙ ΠΕΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΓΓΟΥΡΙΟΥ. ΚΕΦ. ΡΘ'. (ΡΙΑ')

Το πεπόνι είναι γλυκύ εις την γεύσιν και δια τούτο το ορέγονται όλοι, αμή είναι βλαβερόν όταν το τρώγης χωρίς να πίης καλόν κρασί καθώς τις είπε: πέπων πάθος πέφυκεν άνευ ακράτου, ήγουν το πεπόνι είναι ασθένεια, όταν το G8v φάγης και δεν πίης οίνον άδολον. Λοιπόν, όστις δεν έχει κρασί, μη το τρώγη και θερμαίνεται και βλάπτεται. Ομοίως και τα αγγούρια είναι βλαβερά, όταν τα τρώγης περισσά, διατί είναι ψυχρότατα και γεννούσι εις τας φλέβας χυμούς κακούς από τους οποίους γίνουνται με καιρόν οι μακρές θερμασίες και άλλες ασθένειες. Αφανίζουσι και το σπέρμα, όσοι είναι ψυχρού στομάχου μη τα τρώγουν, διατί είναι πολλά κακοχώνευτα και μετά βίας τα χωνεύουν οι υγιείς έως την δεύτερην ημέραν. Ει δε και λιξεύεις να φάγης, τρώγε και ρούκα ή άλλο όμοιον θερμόν χορτάριον δια να θεραπεύης μετ' αυτό των αγγουρίων την ψυχρότητα. Και καθάριζέ τα καλά, ρίχνε όλον το έξωθεν. Όστις έχει καύσερον στόμαχον ας τα τρώγη, ότι του δίδουν άνεσιν, παύουσι την δίψαν, κινούσι το ούρος και την χολήν αφανίζουσιν. Εάν θέλης να κάμης αγγούρια μακρά μίαν πήχυν, όταν είναι μικρόν ως το S. 210 δάκτυλόν σου, βάλε το εις ένα καλάμι το οποίον πέτρωσε εις την αγγουράν να μη μετατόπιση και τότε μακραίνει το αγγούριον και γεμώνει όλον το καλάμι και, όταν θέλης να το φάγης, τσάκισον το καλάμι να ιδής ένα είδος εύμορφον. Ει δε πάλιν και θέλεις να φυλάξης τα αγγούρια πολύν καιρόν να μη σαπιθούσι, κάμε λάκκον εις τόπον, οπού να μη δίδη ο ήλιος, βάλε τα μέσα και βάλε τους καμπόσην άμμον και από πάνω Hr τα σκέπασε με ξηρόν χορτάριον. Έπειτα ρίξε πάλιν το χώμα από πάνω, σκέπασε τον λάκκον και ούτω φυλάγουνται τρεις μήνες άσηπα. Εάν δε πάλιν ορέγεσαι να τα κάμης από τον διατεταγμένον καιρόν πρωιμότερα, βάλε εις σε κασέλλαν, ήγουν σεντούκι, χώμα παχύ όταν πέραση ο χειμώνας και φύτευσε τον σπόρον, βάλε κοπρίαν κατά την τάξιν και πότισέ τες ολίγον και φύλαγέ τες μέσα εις το σπίτι έως την άνοιξιν και τότε, αφού ζεστάνη ο καιρός, τας έβγαλε εις τον ήλιον και βάλε τες εις την γην με το χώμαν εκείνον επιδέξια να μη τες ξεριζώσης και ούτως κάμνουσι καρπόν ογλήγορα. Όταν θέλης να φυτεύσης τον αγγουρόσπορον, βάνε τον εις το γάλα να μοσκεύη και τότε κάμνει τα αγγούρια γλυκέα και νόστιμα. Τον πεπονόσπορον πάλιν βάνε εισέ ζάχαρην και ροδόσταμα να μοσκεύουσι να γένουν πεπόνια γλυκύτατα και ευωδέστατα. Οι αγγούρες, ήγουν τα χειμωνικά, είναι άβλαβα και ας τα τρώγουν ου μόνον οι υγιείς, όταν είναι καύσις, αλλά και οι άρρωστοι, διατί παύουσι την δίψαν και δροσερεύουν τον στόμαχον.