ΕΛΑΙΕΣ. ΚΕΦ. ΡΙΓ. (PIE')

Οι άγγουρες και ακάμωτες, οπού συνάγουσι πράσινες, είναι ωφελιμότερες εις τον στόμαχον και σφίγγουσι την κοιλίαν, αμή oι μαύρες και ώριμες βλάπτουσι την κεφαλήν, τους οφθαλμούς και τον στόμαχον δια τούτο σας γράφω μίαν ερμηνείαν θαυμάσιον πως να τες φθιάνετε να γίνουνται πολλά νόστιμες και άβλαβες. Έπαρε ασβέστην άσβηστον ψιλόν και κοσκινισμένον λίτρες έξι, βάλε το μέσα νερόν ψυχρόν, ανακάτωσέ το να γένη ως το αχαμνόν σούγλι, ήγουν χυλός, έπειτα βάλε δώδεκα λίτρες άθον δρυένιον ή από βελανιδέαν και άλλο τόσον νερόν να γένη ένα με τον ασβέστην. Και τότε έχε μαζωμένες τες ελίες την ώρα εκείνην, ρίξε τες μέσα να κάμουν οκτώ ώρες ή δέκα το περισσότερον και σάλευέ τες συχνά και ελαφρά να μη πληγωθούσι με H3r κομμάτι ξύλον. Και τότε τες έβγαλε, πλύνε τες καλά και βάλε τες εισέ νερόν κρύον να κάμουν ημέρας πέντε και άλλασσε το νερόν καθ' εκάστην και τότε έχε βρασμένες τες μαραθίες με το άλας καθώς εις το ρπε' κεφ. φαίνεται. Και βάλε τες εις την άρμην και ούτως μένουσι πράσινες εις την φυσικήν χρόαν τους και εις το φαγί τους γλυκύτατες, τες οποίες φύλαξον εις κουρούπι αλειφθόν να χρονιάσουσιν. Το δένδρον της ελαίας δεν καρπίζει, όταν το βόσκη η αίγα, ει δε και είναι από άλλη αιτίαν άκαρπον, ξέχωσε τας ρίζας του, άφες τες ούτως όλον τον χειμώνα και τότε πάλι τες σκέπασον. Το αγριόλαδον είναι πλέον χρήσιμον εις τας ιατρείας παρά το ήμερον, με το οποίον αλείφε την κεφαλήν και παύει τον πόνον, εξαλείπτει την πιτυρίδα και την ψώραν και κρατεί τας τρίχας να μη πίπτουσιν. S. 213