ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΜΗΣ ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΝΑ ΒΑΣΤΑΞΟΥΝ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΠΑΝ. ΚΕΦ. ΡΠΕ'. (ΡΠΖ')

Είδα τινάς ιερείς, οπού υπήγαν να λειτουργήσουν εισέ S. 254 παρακκλήσιον, και, όταν ήταν εις χερουβικόν, έσβησαν τα κάρβουνα και δεν είχασι πως θυμιάσει δια τούτο γράφω ταύτην την ερμηνείαν ως αναγκαίαν και μη με κατακρίνετε πως λέγω λόγια άκαιρα. Την φλούδαν του δρυός ή και άλλου δένδρου, οπού να έχη φλούδα χοντρήν, κάψε και βάλε εις το θυμιατόν τα κάρβουνά της και από πάνω καμπόσην στάκτην ζεστήν και έπαρέ τα μέσα εις το Άγιον Βήμα και βαστούσιν έως να λειτουργήσης και να μνημονεύσης με ταύτα χωρίς να συγχύζεσαι πάσαν ώραν γυρεύοντας άλλα κάρβουνα. Ει δε Μ3ν και δεν έχεις φλούδα δένδρου καν, ας ευρίσκουνται εις πάσαν εκκλησίαν ένα καλάθι κληματερά κάρβουνα, οπού άπτουσιν ογλήγορα, και εξόχως εις όλες τες ενορίες και μοναστήρια δια να θυμιάζετε εις το Κατευθυνθήτω του εσπερινού και εις την Ενάτην του όρθρου, ήγουν όταν ψάλλετε την Τιμιωτέραν. Εις τον Άθωνα ου μόνον εις τα κοινόβια και μεγάλα κελλία, αλλά και εις τας μικράς καλύβας όλοι οι μοναχοί έχουσιν απ’ αυτά τα κάρβουνα και θυμιάζουν καθ' ημέραν εις τον εσπερινόν και όρθρον ως άνωθεν. Και εις τον κόσμον έτυχα εισέ πολλάς εκκλησίας πολλές εορτές και δεν είχασι από την αναποδίαν τους κάρβουνα να θυμιάσουν τον άγιον και τούτο είναι αμάρτημα αμελείας και ανευλαβείας. Εις τα αναγκαία του σώματος επιμελούμεσθεν μη μας λείψη τίποτας και εις τα θεία έχομεν τόσην αμέλειαν. Προσέχετε δε, όσοι ιερείς επληρώθητε να κάμετε σαραντάριον δια τινά απεθαμένον να το λειτουργάτε μοναχόν καθένα όνομα και να μη βάνετε πολλά, ότι κολάζεσθε δια την πλεονεξίαν. Εσύ παίρνεις άσπρα φ' να κάμης σαράντα λειτουργίας και έρχεται σου εις την μίαν ιβ' και λειτουργάς εις μίαν ώραν και δεν ευχαριστάσαι, αμή βάνεις ως πλεονέκτης τρία ονόματα και παίρνεις δια μίαν ώραν μ' άσπρα. Φυλάγεσθε από τοιαύτην αταξίαν μην έλθη καιρός να κλαίετε ανωφέλευτα, αλλά λειτούργα πρώτον το ένα M4r όνομα, άγιε πνευματικέ, και, αφού τελειώσης εκείνο, άρχιζε το άλλο σαραντάριον δια να ωφελάς τας ψυχάς περισσότερον, και να είναι ευλογημένος ο κόπος σου. S. 255